|
Mikrokontakizun solidarioen lehiaketa
Concurso de
microrrelatos solidarios
Lehiaketa horretako sariak banatzeko ekitaldia abenduaren 12ean egingo da, 12:00etan,
Leioako Campuseko Biblioteka Nagusiko hitzaldi-aretoan (Giza Eskubideen Adierazpenaren
urteurrena ospatzeko, 2011ko abenduaren 10a larunbata da).
El acto de entrega de los premios de este concurso se realizará el día 12 de diciembre de
2011 (para conmemorar el aniversario de la Declaración de los Derechos Humanos, ya que el
10 de diciembre de 2011 es sábado) a las 12:00 en la Sala de Conferencias de la
Biblioteca Central (Campus de Leioa).
—oOo—

Aroa Pache Legarreta,
Jose
Manuel Lopez Gaseni, Itziar Urretxa
Agirresakona,
Jorge Ezkurdia González, Juan
Iturbe Barrenetxea, Antonio
Casado da Rocha, Ander Ceña Setien,
Tomás Conde Ruano, Carmen
Guerra Blasco, Iñigo Roque Eguskiza,
Pedro Ugarte Tamayo.

Jose
Manuel Lopez Gaseni, Aroa Pache Legarreta,
Jorge Ezkurdia González, Ander Ceña Setien, Tomás Conde Ruano,
Antonio
Casado da Rocha
—oOo—
EUSKERA: Lehen saria // Primer premio
Ander Ceña Setien

GAUR
BERANDU OHERATUKO NAIZ
Logela
biluzi bat ametsen hilobitzat, hormigoizko kartzela aizuna. Ohea
hutsaren erdian, erdian Veronique, eta are erdirago, barrenerago,
oinazea. Ebanozko gorputz leuna uzkurturik dirau, izarapean, badoan
edertasun batetik tiraka. Neoizko argiaren intermitentziak, azalaren
distira laztantzen. Kondoi kaxa huts bat, abandonaturik. Karminez eta
hezetasunez zikindutako paretak. Zigarro kontsumitu bat ezpainetatik
zintzilik, ezerezera noiz eroriko zain. Kamerungo epeltasuna gogoan,
hotz dardarak. Atzean utzitako neskato baten inozentzia, irribarre
baten garbitasuna, memoriak erre zuen aspaldi. Leihotik haratago,
Paris, bere lotsak, ezkutaketan jolasean. ¿Maitasunaren hiria?
Norbere izenari ihes egitea besterik ez da. Ihesi.
—oOo—
CASTELLANO: Lehen saria
// Primer premio
Jorge Ezkurdia González

SU
FUTURO
En
una tierra mísera.
Allí
estaba ella, cuidando de un pequeño rebaño de cabras desnutridas.
Cuando la vi, a ella y sus harapos, pensé que tal vez podría ejercer
de bueno y llevármela conmigo, alimentarla, educarla, asegurar su
futuro… Animado por esta idea enfundé mi Polaroid digital último
modelo y se lo propuse.
Pero
la niña, con aquellos preciosos ojos color azabache señaló a su
familia, que estaba detrás de ella y, con un tono muy pícaro me
preguntó:
-
¿Mi futuro? ¿Todo él?
Me
despedí de ella dándole, inevitablemente, la razón.
—oOo—
EUSKERA: Akzesita // Accésit
Antonio
Casado da Rocha

http://es.wikipedia.org/wiki/Mamihlapinatapai
Elkarri
begira daude. Bata gaztea da. Bestea ere bai. Azala beltzarana, ilea
luzea eta trinkoa, petroliozko itxurakoa. Begirada berbera dute, baina
ez dakite zehatz-mehatz zer esan ote nahi duen begirada horrek. Batek
nahiko luke besteak zerbait egitea. Eta besteak gauza bera. “Bueno,”
esan du batek. “Bueno,”
besteak. Eta gero isiltasuna. Biek nahi duten hori, biek desiratzen
dute, baina ez dute adorerik lehenengo pauso egiteko. Banandu egin
dira, nor bere bidetik. Beren aitona-amonen hizkuntzan, begirada
horrek bazuen izena; bazegoen hortaz hitz egiterik. Baina bikote
horrentzat hitz hori ez da existitzen, galdu egin da. Eta hitza ez
dutenez, sentimendua adierazterik ere ez.
—oOo—
EUSKERA: Akzesita // Accésit
Jose
Manuel Lopez Gaseni

GELAKIDEA
Iban
nire gelakideak Alacanten eman ditu udako oporrak, igerilekua eta
guzti daukan urbanizazio batean. Nolako ondo, esan diot, eguraldi ona,
uraren epela, izozki goxoak... Gehiago kontatzeko eskatu diot, nolako
ziber-dendak zeuden, hango neska-mutilak jatorrak ote ziren, etabar.
Ilundu
zaio Ibani betartea. Eta, kostata, hango neska-mutil batzuekin arazoak
izan dituela aitortu dit.
Eta
hori, zergatik, galdetu diot.
Beltxa
deitzen zidaten, erantzun dit; beltza, ikatza, kongito... Negarrez
hasteraino deitu ere.
Orduan
Ibani begira geratu naiz. Eskolaurrean hasi ginen elkarrekin, eta
orain bosgarren mailan gabiltza. Eta orain arte ez diot erreparatu
Ibanen azalaren koloreari.
Nori
axola dio horrek! Nire lagunik onena da eta!
—oOo—
CASTELLANO: Akzesita // Accésit
Aroa Pache Legarreta
SHAMIRA
Shamira
de seis años rebusca en el vertedero de Guwahati, situado al noroeste
de la India, algo de provecho para que su hermano Yamir de diez,
pueda vender. La pequeña solo conservaba un tesoro; un viejo
libro que lee una y otra vez. Un día Yamir enfermó gravemente. Con
el fin de no perder a su primogénito, Shamira escuchó que su padre
la ofrecería al mejor postor. Temblando, la inocente criatura suplicó
a su Dios; “- Te entregó mi tesoro a cambio de la salud de Yamir”.
Shamira aún conserva su libro pero jamás volverá a su hogar.
—oOo—
CASTELLANO: Akzesita // Accésit
Tomás Conde Ruano

DIFERENTE
Comía
coleópteros. Viajaba en portaaviones. Hacía la digestión en medio
minuto, imitaba la voz de los puñales, se vestía de musgo, respiraba
veneno, leía libros, pescaba nubes... En el cole, todos se reían de
la niña que soñaba.
kartel/cartel
[pdf]

Euskal
Herriko Unibertsitatearen Bizkaiko Campuseko Errektoreordetzak
babestutako lehiaketa
Concurso
patrocinado por el Vicerrectorado de Campus de Bizkaia de la
Universidad del País Vasco
|