Testua: irakurketa
testuala
Dagoeneko,
ondo ezagutzen dugu masa hedabide eta gizartearen artean dagoen harreman
zuzena. Aipatzekoa da hedabideek eskaintzen diguten edozein produktutan
hartzailearen interpretazioa baldintzatzen saiatzen direla, estrategia
ezberdinak erabiliaz. Hedabideek helarazten duten testuak inplizituki
ideologia bat zehazten du, hedabideek plazaratu nahi dutena, alegia.
Hartzaileak modu mekaniko batean jasotzen du eta deskodetzen
du testua, baina ez da horretaz ohartzen. Horrek, norberak bakarrik egingo
ez lituzkeen gauzak taldean egitera bultzatzen gaituzte.
Berez,
generoek testu bat identifikatzen laguntzen gaituzte, baina informazio baten
genero aldaketak (ohikoa ez den formato bat ematean) era berean gure
testuarekiko interpretazioa baldintza dezake.
Generoaren
adibideetako bat, Estatu Batuaren gatazkan aurkitu dezakegu; Irailaren 11-ko
atentatuetako irudiak fikziozkoak ziruditen eta horren ondorioz, begien
aurrean geneukana filme bat zirudien. Hori dela eta, hartzailea, hasiera
batean ez zen ekintza hauen garrantziaz jabetu eta errealitatetik kanpo
zegoen irudi bat bezala hartu zuen.
Bestetik,
hedabideak, informazio bat ekoizterakoan hartzaileak izan dezakeen
interpretazioa aurreikusten saiatzen dira eta nolabait, irakurlea
definitzen. Era berean, beraien irudia testuan identifikatzen saiatzen dira.
Modu honetan, pertsonen arteko komunikazioa ematean, aurrez-aurreko itxura
lortu nahi dute. Hau guztia, hartzaileak informazioa ezagutu eta sinistu
dezan egiten dute.
Baina testu bat
irakurtzen ari den hartzailea ez badator bat igorleak definitutako
irakurlearekin, arazoak sor daitezke, honen ondorioz irakurleak testua
arbuiatuko baitu. Hartzailearen kulturak eta egoera (testuinguru)
desberdinak mezuaren interpretazio ezberdinak sortzen ditu.