“ Homo sapiens “-a (kultura idatziaren produktua) “ homo videns “ batean transformatzendago. Azkenean dena amaitzen du ikuskizun batean, gizakia irakurri eta idazten jakin aurretik telebista baten aurrean hezitzen da. Transmititzen den informazioa, masa transformatu baino, masa gehiago produzitzen du. Beraz, telebistak, jakintza eta ulermen gehiago suntsitzen du transmititzen duena baino. Adin “ multimedia “ batera pastasen gaude, mundu interaktiboa eta polibalioduna, jakintza berria ordenagailua da, mezu digitalizatuak bereganatzen eta transmititzen duena.
Homo
sapiens-a kapazitate sinbolikoak egiten du. Gizakien kapazitate sinbolikoa
lengoaian hedatzen da, komunikatzeko kapazitatean. Lengoaia komunikatzeko eta
pentsatzeko trenza da.
Telefonoa,
telegrafoa, irratia,...komunikazio linguistikoaren elementuak dira. Mendearen
erdialdean telebista agertzen da,
“ urrunetik ikusten informatzea “. Telebista gizaki berri baten tipoa
sortzen duen bidea da, on egin,
kalte egin, lagundu eta min egiten du, entretenitu eta dibertitu. Imajinak
produzitzen ditu eta kontzeptuak ezeztatzen ditu, horregatik, gure
abstrakzio kapazitatea atrofiatzen du eta honekin gure ulertzeko kapazitatea.
Telebistak
, prozesu elektorala, gobernua, eta gobernuaren erabakiak gogor baldintzatzen
ditu. Demokrazia errepresentatiboarentzat nahikoa da, existitzeko eta
funtzionatzeko, publikoak iritis propioak izatea. Telebista iritis publiko baten
bozeramalea bésala inplikatzen da, errealitatean hau, ahots beraren
oihartzunaren iritzia baita. Ahots publikoak sondeoen bitartez eratuak,
jendeak pentsatzen duena azaltzen digute. Sondeoen gobernua iritis
desinformatuetan oinarritzen da, informazioak ez du gauzak ulertzera eramaten
nozioak bakarrik ematen ditu.
Telebista
desinformazioa ezin da ebitatu; sareko informazioa da zirkulatzen duena;
informazioa, desinformazioa, egia, gezurra dena da bat eta berdina. Eta
informazio idatzia gainditzen du;
beraz, “ imagina ez du gezurrik
azaltzen “. Egia gezur moduan azaldu eta faltsutu ahal izaten du. Abstrakzio
kapazitatea galtzen denean, egia eta gezurra zer den desberdintzeko kapazitatea
ere galtzen da.
Telebistak
gehiago reagiten du kontrako indarrak jolasean txikiagoak direnean; elekzioak
pertsonalizatzen ditu, diskurtsoen ordez, pertsonak proposatzen dig.
Pertsonalizazioa orokortu egiten da, imajinen política pertsonen erakusketan
funtsezkoa denerarte.
Demokrazia
dagoanean, beti dago política lokala, telebista berri lokaletan kontzentratzen
hedatzen da. Telebistak potentzial globalak ditu, ikuskera tarteak ezeztatzen
ditu, gertaerak ikustea egiten du. Baina egia esan, ehunetik 99 gertaera ez dugu
ikusten. Telebista globala 10etik
20ra kanpoan dago munduan gertatzen denaren arabera, ez du bakarrik
nabarmenkeria globalizatzen, bizitzako ereduak eta mundu guztiaren gustuak
homogenizatzen ditu.
Demokrazia
maximizazio bakoitza, adierazten du informatutako pertsonen kantitatea gehitzea
eta modu berean konpetentzia, esaguera eta ulertzea gehitzea. Baina balorea “
Gran Hermano “ elektronikora pastasen da ; “ etorkizuna industria
elektronikoa “ izango da. Boterea ordenagailua izango da.
Gizonaren
arrazionalitatea lengoai logikoa suposatzen du eta pentsamendu abstraktu bat
dedukzioaren bitartez hartzen dena. Bozeramalea arrazionala da, interes propioa
segitzen du. Ondo ulertutako aukera aukeratzea dakiena da.
Teknologiak
aurrera doan heinean, gizon sinesbera eta “ errugabea “ produzitzen doa.
Telebista hobetuko da zuzentasun ugari eta lehiakor bat
dagoenean, telebista pribatuen bitartez eraginda. Imaginas sortutako
mundua animali arrazional baten hondamena bilakatzen da eta telebista,
demokrazian, efektu atzeragarri bat produzitzen du, bere euskarria eta batez ere
iritis publikoa ahultzen.
Beraz,
lehenengo ete behin, proletalgo intelektual bat fabrikatu da inongo
konzistentzia intelektualik gabe. Proletalgo hau, handitu eta biderkatu ondoren,
eskalaren barruan sartu eta apurka-apurka, oztopo guztiak gainditu ditu, bere lekua aurkitu du erreboluzio mediatikoan.
Erreboluzio hau gaur egun ia guztiz teknologikoa da; komunikabideak eta batez
ere telebistak, azpikulturaren bitartez administratuak dira, kulturarik gabeko
pertsonen bidez.